De meetbare leeftijd

In het artikel ‘Hoe oud is een Jonge Humanist? – Een oproep voor leetijds-individualisme‘ pleit ik voor meer aandacht voor de individuele keuzes die mensen moeten kunnen maken, ongeacht de verwachtingen die bij hun leeftijd horen.

Mijn eigen leven wijkt op een aantal punten af van wat gangbaar is bij leeftijdgenoten. Hieronder enkele voorbeelden.

Carriere

Zo heb ik geen gedetailleerd carrierepad uitgestippeld. Ik heb in de gelukzalige omstandigheden verkeerd dat ik vrijwel altijd heb kunnen werken in sectoren die op dat moment mijn grote interesse hadden. Want hoewel ze allemaal met schrijfwerkzamheden te maken hadden, waren ze erg verschillend. Ik heb jarenlang als commercieel schrijver gewerkt voor Philips, en daarbij veel vakbeurzen kunnen bezoeken over de hele wereld. Toen mijn interesse verschoof richring media, heb ik een tijd voor de VARA gewerkt. Recentelijk werkte ik voor HUMAN, en hoop ik in de nabije toekomst werkzaamheden te kunnen verrichten voor een humanistische organisatie. Het niet hebben van (met name financiële) doelen maakte dat ik me nooit blindstaarde op uitgestippelde paden binnen een organisatie, of zelfs binnen een vakgebied. Financiëel heb ik niet bepaald een stijgende lijn afgelegd, maar heb daar nooit hinder van ondervonden.

Kinderen

Ik heb altijd al een grote belangstelling gehad voor pedagogiek, ontwikkelingspsychologie en onderwijs. Ik lees er graag over, en ik maak me hard voor bepaalde humanistische waarden die ik graag in het onderwijs zou willen terugzien. Bovendien vind ik het leuk om af en toe vrienden met kinderen te bezoeken, vooral om met die kinderen een praatje te maken. Maar ik moet er niet aan denken om zelf kinderen te hebben. Voor mij zou de aanslag die het hebben van kinderen doet op je tijd en op de mogelijkheden je leven te leiden zoals je dat zou willen te groot zijn. Niet alleen zou de intensiteit van het hebben van kinderen inhouden dat ik minder (of geen) tijd kan besteden aan zaken die ik interessant vind, het zou bovendien inhouden dat ik niet -zoals nu- altijd de vrijheid heb om mijn leven een andere wending te geven.

Samenwonen

Ik heb inmiddels 7 jaar een relatie met mijn huidige vriendin, en wij hebben besloten om niet samen te wonen. We hebben allebei een flatje in dezelfde stad, op 10 minuten bussen van elkaar. Het grootste deel van de avonden brengen we samen door, hetzij bij mij thuis, hetzij bij haar. Maar er zijn ook een aantal avonden waarbij we niet samen zijn. Ik breng graag avonden alleen door, omdat het me alle vrijheid geeft om tv-programma’s te kijken, muziek te luisteren of boeken te lezen. Maar bovenal vind ik het ook belangrijk om vrienden te kunnen ontvangen. Mijn voorkeur gaat daarbij vaak uit naar één-op-één contacten, omdat die gesprekken vaak tot diep in de nacht kunnen duren. Het is heerlijk om die afspraken te kunnen maken in je eigen huis, zonder dat je partner daar rekening mee hoeft te houden of er altijd bij zou moeten zijn. Ik denk dat we als bonus op deze manier interessantere mensen zijn voor elkaar. Immers: er zijn meer ervaringen (gesprekken, gelezen teksten, etc.) die je hebt kunnen opdoen waarover je met je partner kunt praten.

Relatie

Ik heb zoals gezegd 7 jaar een relatie met mijn vriendin, en heb daarvoor een evenzolange relatie gehad met het meisje dat nu mijn beste vriendin is. Wij hebben ervoor gekozen om (op dit moment) niet samen te wonen, omdat het ons allebei de ruimte geeft om ons ook individueel (of eventueel met andere mensen dan elkaar) te kunnen ontplooien. Daarnaast hebben we de opvatting dat er binnen onze relatie een bepaalde ruimte is om ook intieme en duurzame relaties met anderen aan te gaan. Het is iets wat ons veel stof geeft om over na te denken en te praten, wat er weer toe leidt dat we elkaar heel goed kennen. Het is fascinerend om met je partner alle facetten van verlangen te kunnen delen, maar het stuit desalniettemin op veel onbegrip bij anderen. Wanneer ga je trouwen?

Vestigingsplaats

Ik woon in Nijmegen. Zeven jaar geleden verhuisde ik naar deze stad, en het is de beste beslissing die ik ooit heb genomen. Nooit eerder heb ik me zo in mijn element gevoeld met mijn mijn omegeving als hier. De stad is klein en dorps genoeg om overzichtelijk te blijven, maar groot genoeg voor een rijk aanbod aan cultuur en faciliteiten. De sfeer is er onverbloemd pluizig links. De aanwezigheid van de Universiteit straalt af op het gastronomische en culturele aanbod, en op de prijzen. En de academische omgeving maakt dat er altijd interessante lezingen of debatten zijn waarbij geinteresseerden ook welkom zijn. Ik ben voorlopig niet van plan om te verhuizen, dat heb ik ook niet gedaan toen ik werkte in Hilversum of Amsterdam, en dagelijks enkele uren met de trein onderweg was. Het gaf me de tijd om de krant te lezen (iets wat ik anders thuis op de bank had gedaan). Sommige mensen kunnen hun onbegrip over deze situatie niet onderdrukken, een emotie die waarschijnlijk vergelijkbaar is met wat ik voel als mensen zeggen dat ze in een inspiratieloos forensendorp zijn gaan wonen, omdat dat zo lekker dicht bij het werk is.

Structuur

Hoewel ik vind dat mijn leven een zeer duidelijk structuur omvat, uit zich dat niet in de dagelijkse gewoontes die bij veel mensen wel een vast onderdeel van hun leefritme vormen. Het enige element waarvoor ik aan een structureel ritme vasthoud is mijn werk, op moment dat ik niet vanuit huis maar op kantoor werk. Maar ik heb niet altijd veel slaap nodig, en hecht bovendien niet bijzonder aan koken, waardoor zaken als slaap en eten vrij flexibel over de dag kunnen worden geschoven. Kortgezegd: ik slaap als ik moe ben en eet als ik honger heb. Ik geniet van de rust van de nacht, en beschouw het als een uitgekiend moment voor een heerlijke wandeling langs de Waal of voor het rustig kunnen uitlezen van een boek. Ik zou het jammer vinden als ik deze vrijheid zou moeten opgeven, omdat mijn leefritme van invloed zou zijn op dat van anderen.

Huis, Auto

Ik heb een bescheiden 3-kamerflat in het centrum van Nijmegen. Het is niet groot, maar het is gelegen op het mooiste plekje in de stad dat je je kunt wensen, met een direct uitzicht op de gotische toegangspoorten van de Sint Stevenskerk. Maar nee: geen tuin. En nee: geen balkon-dat-de-naam-mag-hebben. En nee: ik kan er geen serre aanbouwen. Nee, ook geen nieuwe schuifdeuren. Nee, ik heb niet nagedacht over een nieuwe kleur voor de kozijnen. Het verbaast me hoe de aanschaf van een huis, en vooral de plannen die vervolgens gemaakt worden om dat huis op alle mogelijke manieren te veranderen, tot de de-facto projecten van veel 30-ers verworden. Drie meter extra parket kunnen leggen lijkt een niet te onderschatte factor te zijn in het levensgeluk, en het voornaamste gespreksonderwerp met de partner. Oh, en nee: ik heb geen auto. Ook geen rijbewijs.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: