Waarom een seksueel open relatie een leukere partner oplevert

We stelden eerder vast dat monogamie met veel mythes wordt omgeven, en dat de traditionele exclusieve relatievorm helemaal niet zo “logisch” blijkt te zijn als vaak wordt verondersteld. In het artikel Tweede persoon meervoud – Of: een hernieuwde kijk op relaties betoog ik waarom het fijn is om een aanvullende relatie te hebben. Het artikel beschouwt een dergelijke poly-verbond vanuit het oogpunt van degene die een aanvullende relatie aangaat.

Maar misschien is het ook interessant om eens te kijken naar wat de voordelen zijn als niet jíj, maar je partner een seksueel contact met een ander onderhoudt.

Een en ander komt terug op het voor jezelf beantwoorden van de vraag: wat is voor mij een relatie? Ikzelf zie het hebben van een relatie als het hebben van een heel bijzonder verbond met iemand, iemand met wie ik parallel door het leven wil wandelen. Iemand met wie ik alle grote gebeurtenissen wil delen. Iemand waarvan ik weet dat die er altijd voor me zal zijn, hetzij in fysieke nabijheid, hetzij op andere manieren. Maar bovenal: iemand met wie ik zo veel mogelijk ervaringen, gevoelens en gedachtes wil delen. Iemand die mij inspireert, iemand die mij opstuwt. Iemand die me blijft boeien en prikkelen.

Het ligt, wat mij betreft, voor de hand dat hoe meer ruimte iemand krijgt, hoe groter zijn mogelijkheden zijn om van de wereld om zich heen te proeven. Hoe meer die ander een ander is, hoe meer er is om je aan te laven. Merk op dat het omgedraaide natuurlijk ook geldt: hoe meer de levens van beide partners met elkaar verweven zijn, hoe minder “ander” er zal overblijven. Voor sommige mensen is dat misschien prettig. Voor anderen, en het moge duidelijk zijn dat is mezelf daartoe reken, is het dodelijk voor de inspiratie die ze uit de relatie willen halen.

Er zijn mensen die binnen hun relatie zo veel mogelijk zaken samen willen delen. Ze lezen dezelfde boeken, kijken dezelfde tv-programma’s, hebben dezelfde vrienden, bezoeken dezelfde uitgaansgelegenheden. Sommigen wonen zelfs in hetzelfde huis! Ik kan me voorstellen dat het in dergelijke situaties heel moeilijk is om je door je partner te laten verrassen met nieuwe inzichten of ervaringen. Je was er immers vrijwel altijd bij. (Een veelgekozen work-around rond dit probleem is het oppikken van gemeenschappelijke projecten. Het verven van de buitenkozijnen bijvoorbeeld. Of het opvoeden van een kind.)

Niets verschaft mij meer genot dan met mijn vriendin urenlang liggen praten. Vaak heeft een van ons een interessant geprek gehad, of iets opvallends gelezen. Of hebben we nagedacht over een vorig gesprek, en bleek er nog genoeg stof te zijn om op terug te komen.

De momenten waarop ik mij het diepste verbonden voel met mijn partner, zijn die momenten waarop ik het gevoel heb dat we elkaars intiemste emoties kunnen delen. En een van die emoties dat van seksueel verlangen. Hoe minder dan beknot wordt, en hoe meer het geuit mag worden, hoe “seksueler” mijn partner wordt.

Ik vind het ontzettend mooi om te zien dat mijn partner zich bewust is van haar seksualiteit. Het maakt haar een ongelofelijk prikkelende persoonlijkheid als ze de wereld om zich heen, en de actoren die daarbinnen rondlopen, ook op een seksuele manier ziet. In een seksuele context wil ik mijn partner zien als een seksueel wezen. Niet als seksmaatje dat binnen de relatie nu eenmaal voorhanden is.

Zoals gezegd denk ik dat het verbond tussen beide partners er idealiter een is waarbinnen een uitwisseling van inspirerende gedachtes en prikkelende emoties plaatsvindt. De emoties en verlangens (en uiteindelijk: seksuele ervaringen) die je partner heeft ten aanzien van iemand anders kunnen een geweldig uitgangspunt zijn voor zulke intimiteit. Cruciaal hierbij is het feit dat de ene partner zich hoogstwaarschijnlijk goed kan inbeelden hoe de andere partner dat seksuele verlangen ervaart. Hij kent het gevoel, weet wat de impact is, en kan zich dus voorstellen hoe euforisch zijn partner zich moet voelen. En dát is dan weer precies wat de relatie tot de relatie maakt: het kunnen delen van de intiemste gevoelens en verlangens met de ander, én het de ander gunnen van geweldige ervaringen.

Het hebben van een seksueel vrije relatie betekent dat de andere partner zich in elk geval minder hoeft te bekommeren om eventuele gevolgen voor de relatie wanneer er sprake is van seksueel contact met, of zelfs maar van een gevoel van aantrekking tot, een ander. Hoewel persoonlijke ervaringen uiteraard geen garantie zijn voor anderen (of zelfs voor onszelf in andere omstandigheden), is het mijn ervaring dat een verliefd persoon die zich niet hoeft te bekommeren om het “ontzien” van zijn partner, maar er in tegendeel heerlijk aan kan toegeven en er uitgebreid over mag vertellen, een véél ontspannender, leuker en vrolijk persoon is.

Ik zie graag dat mijn partner weet “wat het leven te koop heeft”, en zich volledig kan richten op het eruit halen wat er voor haar in zit.

Ik krijg het maar niet voor elkaar om te begrijpen waarom mensen beweren in hun partner “de ware liefde” te hebben gevonden, maar dat diezelfde “ware liefde” geen grijpstuiver blijkt waard te zijn als de partners uit elkaar gaan omdat de een met een ander intiem is geweest. Beslissingen als deze zijn buitenproportioneel, en de gevolgen immens. Het monogame streven als grootste bron van persoonlijk leed. Ik mag hopen dat mijn partner hoogst beledigd zou zijn als ik alles wat ik met haar deel en ooit heb gedeeld, alles!, ondergeschikt maak aan haar toegeven aan seksuele lusten, die (op zijn minst) twee personen erg fijne momenten hebben bezorgd, en die verder niemand hebben geschaad.